Tytuł/Title: IN PROGRESS #7
Technika/Technique: akryl na papierze/acrylic on paper
Format: 12x22 cm w ramie drewnianej czarny mat i złoty slip wymiar w ramie 30x40 cm
obraz autoryzowany posiada certyfikat autentyczności z tył opisany, werniks połysk rok powstania 2025 ukończono październik
CENA 1050 ZŁ + KOSZTY TRANSPORTU
Obraz emanuje energią, jakby został uchwycony w momencie gwałtownego wyładowania wewnętrznych impulsów twórczych. Intensywna, zderzana ze sobą paleta — od rozżarzonych oranżów i żółcieni po głęboki kobalt, fiolety i zielenie — buduje dramaturgię, która nie pozwala oku osunąć się na spokojniejszy fragment. Każda partia płótna wydaje się drgać własnym rytmem, jakby kolor był tu nie tylko środkiem formalnym, ale żywą materią. Struktura barw układa się w coś w rodzaju organicznej, niemal tektonicznej strefy napięcia. Centralny pas chłodnych tonów przecina kompozycję niczym żyła energii, stabilizująca emocjonalny nadmiar gorących barw wokół. Powstaje dzięki temu układ, który nie dąży do harmonii w klasycznym sensie, lecz raczej opiera się na dialektyce przeciwieństw — ciepła i zimna, światła i głębi, impulsu i kontroli.Faktura pracy, sugerująca gęste, warstwowe nakładanie farby, pełni rolę równorzędną z kolorem: to nie jest powierzchnia, lecz krajobraz. Subtelne zgrubienia, chropowatości i naprzemienne pola gładkości sprawiają, że obraz ujawnia się dopiero w patrzeniu dłuższym, powolnym. Wtedy widać, że warstwa wizualna kryje pod spodem rytm pracy ręki — gest spontaniczny, lecz nie chaotyczny. Najbardziej intrygująca w tej kompozycji jest jej wieloznaczność. Obraz nie narzuca interpretacji, lecz otwiera pole skojarzeń: może być wizją żywiołu, erupcją koloru, fragmentem natury widzianej z bliska lub czysto emocjonalnym zapisem stanu. To malarstwo, które z premedytacją unika dosłowności, a jednocześnie pozostaje nasycone doświadczeniem — jakby było echem czegoś intensywnego, co nie mieści się w kształtach, więc zostaje oddane barwą. To dzieło, które nie tyle się ogląda, ile doświadcza: pulsujące, zmysłowe, zanurzone w geście i kolorze, skłaniające do kontemplacji własnych reakcji. W tym właśnie kryje się jego siła — w odwadze bycia czystą, nieokiełznaną ekspresją, która mimo pozornego chaosu tworzy spójną, sugestywną całość.
⸻
The painting radiates energy, as if captured in the instant of an internal, explosive creative impulse. The intense palette — from incandescent oranges and yellows to deep cobalt, violets, and greens — builds a visual drama that refuses to let the eye settle into calm. Every section of the canvas seems to vibrate with its own rhythm, as though color here is not merely a formal device but a living substance. The chromatic structure forms an organic, almost tectonic zone of tension. A central band of cool tones cuts through the composition like a vein of energy, stabilizing the emotional excess of the surrounding warm colors. As a result, the work organizes itself not around classical harmony, but around the dialectic of opposites — heat and cold, light and depth, impulse and control. The texture, suggesting dense, layered application of paint, plays a role equal to that of color: this is not a surface but a landscape. Subtle thickenings, roughness, and alternating areas of smoothness reveal themselves only through prolonged, attentive viewing. Only then does one perceive the rhythm of the artist’s hand beneath the surface — a gesture spontaneous but not chaotic. What is most intriguing about this composition is its ambiguity. The painting avoids literal interpretation while opening a wide field of associations: it may be a vision of raw elements, a chromatic eruption, a fragment of nature seen up close, or a purely emotional record of an inner state. It is a work that deliberately resists description, yet remains saturated with experience — as if it were an echo of something intense that cannot be contained in shape, and must therefore be expressed in color. This is a painting that is not simply viewed but experienced: pulsating, sensual, immersed in gesture and pigment, inviting contemplation of one’s own reactions. Its strength lies precisely in this — in its courage to exist as pure, unrestrained expression which, despite its seeming disorder, forms a coherent and compelling whole
